جناب باقری، ضمن عرض تبریک برای موفقیت اخیرتان، برای آغاز گفتگو لطفا خودتان را به مخاطبان ما معرفی کنید.
سید روحالله باقری: به نام خدا؛ سلام و عرض ادب خدمت شما و مخاطبان عزیز. بنده سید روحالله باقری هستم و از اهالی مرکز دهستان کال در شهرستان لامرد استان فارس.
چه زمانی دنیای شعر را شناختید و از چه مقطعی بهطور جدی وارد این مسیر شدید؟
سید روحالله باقری: جرقه اصلی شاعری من از سال ۱۳۸۲ در شبی پرستاره با سرودن یک مثنوی مهدوی زده شد؛ هرچند پیش از آن هم گهگاهی تکبیتهایی میگفتم. فعالیت حرفهای من در دو مرحله بوده است؛ از سال ۸۲ تا ۹۰ بهصورت آماتور و نیمهآماتور پیش رفتم، اما از اوایل دهه نود بود که با نگاهی تخصصی و دقیقتر، شعر را دنبال کردم.
واکنش خانواده و اطرافیانتان نسبت به اولین اشعار شما چه بود؟
سید روحالله باقری: خانواده که همیشه مشوق و حامی بودند و از سرودن اشعارم خوشحال میشدند، اما در میان برخی از اقوام، واکنشها متفاوت بود! تا جایی که برخی باور نمیکردند این شعرها سروده خودِ من باشد و با نگاهی تردیدآمیز، مرا به سرقت ادبی متهم میکردند (با خنده).
در طول این سالها قالبهای شعریتان تغییر کرده است؟ به کدام قالب علاقه بیشتری دارید؟
سید روحالله باقری: من در قالبهای مختلفی همچون رباعی، غزل، چهارپاره و مسمط طبعآزمایی کردهام. تا سال ۱۳۹۵ بر قالبهای بلند تمرکز داشتم، اما از سال ۹۵ تا ۱۴۰۰ تمرکز خود را تنها بر «رباعی» معطوف کردم. خوشبختانه از سال ۱۴۰۰ به بعد دوباره به سمت قالبهای بلند بازگشتم. احساس میکنم هر قالب در زمان خاصی بهتر میتواند بازتابدهنده حال و هوای ذهنی من باشد.
شما علاوه بر شعر، در عرصه خوشنویسی نیز فعال هستید و مدیریت کانون فرهنگی هنری را نیز بر عهده دارید. وجه اشتراک این فعالیتها در چیست؟
سید روحالله باقری: بله، از سال ۱۳۸۸ مدیریت کانون فرهنگی هنری «ائمهالهدی (ع)» در دهستان کال را بر عهده دارم. به نظر من هنر خوشنویسی و شعر شباهتهای بسیاری دارند؛ هر دو هنر، دقیق و ظریف هستند و بر خلاقیت و رمزگشایی تکیه دارند. وجه اشتراک ممتاز این دو حوزه، «تصویرسازی دقیق ذهنی» است که در هر دو جریان دارد.
اول فارس: انگیزه شما از صرف وقت و انرژی برای نوجوانان و جوانان در کانونهای فرهنگی چیست؟
سید روحالله باقری: هدف اصلی من پرورش استعدادهای درخشان است. نمیخواستم این استعدادها به دلیل فقدان مربی و یا حتی تمسخر اطرافیان ناامید و مأیوس شوند. بسیار برایم دردناک است که ببینم ظرفیتهای ادبی به دلیل عدم حمایت در نطفه خفه شوند. مواجهه با استعدادهای ناب ادبی، به من احساس بسیار خوبی میدهد و همین انگیزهبخش کار من در کانون است.
اول فارس: به نظر شما شاعر شدن حاصل استعداد ذاتی است یا با آموزش میتوان شاعر تحویل جامعه داد؟
سید روحالله باقری: شعر را نمیتوان بدون استعداد تصور کرد؛ اما رسیدن به قلههای موفقیت در هر مسیری، تنها به دو چیز نیاز دارد: «علاقه» و «پشتکار». اگر این دو باشند، آموزش میتواند مسیر را برای فرد هموار کند.
اول فارس: چه توصیهای برای شاعران جوان و تازهکار دارید؟
سید روحالله باقری: توصیه میکنم حتماً مطالعه کتابهای پایه و اصولی را در برنامه داشته باشند و از نوشتن مداوم خسته نشوند. همیشه شنونده و خواننده اشعار خوب امروزی باشند، جریان شعر را دنبال کنند و برای رسیدن به مضامین بکر و تازه، تمرینات ذهنی و حتی بدنی داشته باشند.
اول فارس: جایگاه شعر و ادبیات را در جامعه امروز چگونه ارزیابی میکنید؟
سید روحالله باقری: جامعه بدون ادبیات، دچار دلمردگی، روزمرگی و تهی شدن از اندیشههای نو میشود. دوری از شعر، دوری از سلامت روحی و اخلاقی است؛ بنابراین جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به شعر نیاز دارد.
اول فارس: وضعیت شعر در جامعه امروز ما را چگونه میبینید؟
سید روحالله باقری: متأسفانه اوضاع خوبی حاکم نیست. البته این مشکل فقط مختص شعر نیست؛ سایر هنرها نیز حال و روز خوشی ندارند و متأسفانه به نظر میرسد که روزبهروز شرایط دشوارتر میشود.
اول فارس: وقتی شعر به سراغ شاعر نمیآید، چه باید کرد؟
سید روحالله باقری: باید ما به سراغ شعر برویم! شعر بسیار مغرور است؛ بایستی نازش را خرید و نمیشود برایش ناز کرد. هرچه از شعر فاصله بگیریم، راه برای بازگشت به محضر آن طولانیتر میشود.
اول فارس: نظر صریح شما درباره اشعار سفارشی چیست؟
سید روحالله باقری: در یک کلمه بگویم: متنفرم!
اول فارس: از اینکه وقت خود را در اختیار ما قرار دادید سپاسگزاریم. برای شما که افتخاری برای خطه فارس هستید، آرزوی موفقیتهای روزافزون داریم.
سید روحالله باقری: سپاس از شما و لطفتان. پیروز و سربلند باشید.
💬 دیدگاهها (0)
نظر خود را بنویسید